Κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια Μήδεια

Τελικά υπάρχει “μητρικό φίλτρο”;

Σαν σήμερα πριν πέντε ακριβώς χρόνια έγινα για πρώτη φορά μητέρα. Τουλάχιστον στα χαρτιά. Γιατί τα συναισθήματα ήρθαν αρκετά αργότερα. Αν εξαιρέσεις την παιδική μου ηλικία, που κυκλοφορούσα με μωρά και καρότσια, δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να κάνω παιδί. Από πάντα είχα τοκοφοβία… (φόβος στη σκέψη του τοκετού και της διαδικασίας της γέννας). Απέφευγα τις οικογένειες με μικρά σε μαγαζιά και παραλίες. Και το πρώτο “μωρό” που έπιασα στα χέρια μου ήταν το βαφτιστήρι μου, στη βάφτισή του, στα 30 μου!

Όταν είπαμε να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες για παιδί με τον άντρα μου, δεν ήμουν ακόμα έτοιμη, αλλά θεωρούσα ότι είχα κάνα χρόνο μπροστά μου να συμφιλιωθώ με την ιδέα. Εξάλλου όλοι οι γνωστοί μου δυσκολεύονταν…. Tο σύμπαν, όμως, έχει μια παράξενη αίσθηση του χιούμορ… Και τον επόμενο μήνα της εκκίνησης των “προσπαθειών” … δεν αδιαθέτησα. Το είχα τόσο έξω από το σύστημα, που στις 57 ημέρες κύκλου και ενώ είχαν αρχίσει οι αναγούλες, δε μου περνούσε απ’το μυαλό ότι ήμουν έγκυος. Ξεκίνησα τα αντιόξινα. Κι εκεί που σερνόμουν και υπέφερα στη δουλειά, μία συνάδελφος μου πέταξε “Ρε, μήπως είσαι έγκυος;” Καμπανάκι…. Τεστ…. Θετικό.

Από εκεί και μετά κάπως πέρασαν 7 μήνες και πέντε χρόνια. Πολλές καταστάσεις, εναλλαγές συναισθημάτων, ο ερχομός της κόρης μου και φυσικά η αγάπη. Η αγάπη της μάνας. Που εγώ, συγκεκριμένα, άργησα πολύ να νιώσω. Άργησα σε σχέση με αυτά που ισχυρίζεται η “κοινή γνώμη”. Σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία στο ταξίδι της μητρότητας, που είναι ακόμα στην πολύ αρχή του, τίποτα δεν είναι όπως μου περιέγραφαν. Δεν “ερωτεύτηκα” τα παιδιά μου με την πρώτη ματιά. Δεν “ένιωσα μάνα στο μαιευτήριο”. Δεν ένιωσα “τη φύση να με καθοδηγεί”, κάνοντάς με να νιώθω αλάνθαστη.

Η αγάπη μου για τα παιδιά μου ήταν και είναι ένα process. Μια διαδικασία σε εξέλιξη. Εξ αρχής ένιωθα την ευθύνη -ίσως αυτό να είναι το μητρικό φίλτρο. Την “υποχρέωση” να φροντίσω και να προστατέψω. Όχι αγάπη όμως. Η αγάπη ήρθε μετά. Δεν ξέρω πότε. Σταδιακά. Γνωρίζοντας το γιο μου. Βλέποντας τα ελαττώματά του. Τις δυνατότητές του. Αναγνωρίζοντας τα λάθη μου πάνω του. Όταν αποδέχτηκα ότι δεν υπάρχει σωστός τρόπος. Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης. Δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων το σωστό ή το λάθος.

Πλέον μπορώ να πω ότι αγαπώ τα παιδιά μου. Αλλά πρώτα αγάπησα εμένα, στο ρόλο της μάνας. Σταμάτησα να προσπαθώ να ακολουθώ πρότυπα, δέχτηκα τις ανασφάλειές μου, αλλά και το γεγονός ότι εγώ είμαι η καλύτερη μάνα που τα παιδιά μου μπορούν να έχουν.

Σε μία από τις επισκέψεις μου σε έναν άνθρωπο που εκτιμώ ιδιαίτερα, μου είπε αυτή τη φράση: “Κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια Μήδεια.” Δεν ξέρω πόσο φεμινίστρια είμαι (σίγουρα αρκετά), αλλά είμαι πάντα έτοιμη να παρεξηγηθώ. Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόλαβα, γιατί ο άνθρωπος αυτός συνέχισε. “Όχι, ότι είστε έτοιμες να κάνετε κακό στα παιδιά σας. Αλλά, αντίθετα με τους περισσότερους άντρες, τα θεωρείτε δικά σας. Κομμάτι σας. Κτήμα σας.” Όσο εύκολο είναι για κάποιον να με κάνει να θυμώσω, άλλο τόσο εύκολο είναι να με κάνει να σκεφτώ και όλο αυτό με έβαλε σε σκέψεις.

Ναι, μπορεί να έχω μέσα μου μια Μήδεια. Γιατί για να αγαπήσω τα παιδιά μου, χρειάστηκε να αγαπήσω τον εαυτό μου. Και για να αγαπήσω τον εαυτό μου, χρειάστηκε να αγαπήσω τα παιδιά μου. Και όλο αυτό είναι τόσο μπλεγμένο, που δεν είναι σίγουρο τι έγινε πρώτο και τι δεύτερο. Και δεν έχει και καμία σημασία. Τα συναισθήματα δε χρειάζεται πάντα να εκλογικεύονται.

Και τώρα πια, κοιτάζοντας αυτό το 5χρονο αγόρι, που κάποτε ήταν μια φασαριόζικη ζαρωμένη σταφίδα πάνω στο στήθος μου, ξέρω ότι είναι κομμάτι μου και είμαι κομμάτι του. Ότι θα κάνω τα πάντα για να είναι ευτυχισμένος, φροντίζοντας παράλληλα να είμαι κι εγώ ευτυχισμένη. Είμαι έτοιμη να θυσιαστώ για την ασφάλειά του. Θέλω να του δώσω τα εφόδια να σταθεί στα πόδια του και αργότερα να ανοίξει φτερά. Και πρέπει να φροντίσω τη μάνα του, για να μπορεί να του τα προσφέρει όλα αυτά. Για μένα η μητρότητα δεν ήταν κάτι που ήρθε φυσιολογικά, απλά γιατί γονιμοποιήθηκα και ακολουθήθηκε η διαδικασία της φύσης. Είναι κατάκτηση. Είναι ομαδική δουλειά κι έχει ακόμα μέλλον. Αλλά με τη βοήθεια του Αλέξανδρου και της Χρύσας, τα καταφέρνουμε!

Χρόνια πολλά και καλά Αλεχάντρο. Η μαμά σ’αγαπάει! Γιατί έτσι!

Σας άρεσε; Μοιραστείτε το:

Your email will not be published. Name and Email fields are required.